Wael Awad

Het duurt niet lang meer voor dit allemaal over is.

Is er iemand die het leven wil overnemen dat ik ga verlaten? Iemand die de hele dag wil wachten op mensen die hun haar willen laten knippen? Iemand die omringd wil worden door werkloze mensen die doelloos rondzwerven omdat ze hun steden moesten ontvluchten vanwege droogte, een ramp of armoede? Iemand die in het land van de saaiste, arrogantste en laagste mensen op aarde wil leven: de Esten?
Iemand? Hallo?

De Partij voor de nieuwe Syriërs heeft vorig jaar een kabinet gevormd. Ze wonnen de verkiezingen dankzij onze stemmen en nu komen ze hun belofte na en roepen ons terug: “De kinderen van het land die nu ver weg zijn.” Ze hebben ons thuis nodig. Er is een leven daar, een leven dat we nog beter kunnen maken als we allemaal daar zijn. Syrië wil zich ontwikkelen met de mensen die het land ontvluchtten tijdens de burgeroorlog. Met de mensen die de mogelijkheid hadden naar school te gaan, talen te leren en een beroep te studeren. Wij zijn de Nieuwe Syriërs die kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van onze natie. “Syrië roept zijn kinderen terug,” dat is hoe de nieuwe overheid ons vraagt terug te komen en ik wil op die uitnodiging ingaan.

Mijn moeder snapt helemaal niks van de dingen waar ik over praat. Zij heeft haar eigen gedachten, waar niemand iets tegen in lijkt te kunnen brengen. Syrië is niet het land dat het 35 jaar geleden was, verscheurd door een burgeroorlog. Het is ook niet het land dat het 20 jaar geleden was, toen het zichzelf opnieuw aan het opbouwen was. Het Syrië van nu is klaar om zich verder te ontwikkelen en dat wil het met ons doen, het wil samen groeien en een nieuw thuis zijn. Terwijl dit allemaal gebeurde, was zij haar aan het knippen. Het is niet verrassend dat zij alle veranderingen niet kan begrijpen.

Mijn moeder heeft mijn vrienden ook nooit echt goedgekeurd. Toen ik jong was en vrienden maakte, vroeg ze altijd direct waar iemand naar school ging. Nu vraagt ze over iedereen met wie ik omga of ze een baan hebben. Ik ben gespannen als ik weet dat die vraag gaat komen en ik word boos als ik haar mijn vrienden in stilte zie veroordelen. Het is beter als ik ze niet introduceer. Nee moeder, ze hebben geen baan, want niemand hoort hier eigenlijk te zijn. Neem Kariem: zijn ouders ontvluchtten Soedan met hem vanwege de watercrisis. Ze wisten niet waar ze heen gingen, alleen dat ze weg moesten en een naamloze bestuurder besloot dat dit hun bestemming was. Net een gearrangeerd huwelijk! Heb je ooit een Soedanees in Estland gezien die succesvol was en gerespecteerd werd? Wie kan Kariem als voorbeeld nemen? Wie kan ik als voorbeeld nemen?

Syrië roept ons en ditmaal verhuizen we uit vrije wil. Ik zal werken. Ik zal iets doen waar ik voor gestudeerd hebben, ik zal niet langer haren knippen. Ik zit vol ideeën. Op school heb ik geleerd hoe we de aarde kunnen bewerken in de deze periode van droogte. Hoe we het kunnen helen en welke vorm van landbouw we er kunnen bedrijven. Ik heb zoveel ideeën. Ik geloof dat nieuw Syrië een nieuwe agricultuur moet uitvinden en daarmee nieuwe producten kan creëren. Er zijn zoveel mogelijkheden om het agrarische proces te verbeteren en de productiviteit te vergroten. Ik ga ze allemaal toepassen. Ik denk eraan om mijn ideeën voor te stellen bij de staatsbedrijven, ik denk dat dat het beste is. Misschien kan ik geld lenen, land kopen en boerderijen beginnen. Dat is ook geen slecht idee. Of ik kan de politiek ingaan en zaken van bovenaf besturen. Dat zal ik allemaal besluiten wanneer ik er eenmaal ben.

Ik geloof dat er in Syrië plek is voor mij, een plekje dat ik hier in Tallinn tussen alle grote gebouwen en grote straten nooit heb kunnen vinden.
Ik zal daarheen gaan, want op mijn moeder na heeft niemand in mijn leven me ooit gevraagd te komen.
Ik zal daarheen gaan, want als iemand je roept en je in de buurt wil hebben, dan ga je. Toch?

Wael Awad
Tallinn, Estland

DE AARDE WAAR IK THUISHOOR

Send a letter

Would you like a 2050 dated letter from someone you know (including yourself)? Describe us the person and we will send a letter written by him or her in 2050.

Click here